Ta strona może zapisywać pliki cookies na Twoim urządzeniu o ile pozwalają na to ustawienia Twojej przeglądarki. Dowiedz się więcej o polityce cookies w paxo.pl.

Szkła samoczyszczące

Utrzymanie w czystości wszelkich przegród budowlanych wykonanych ze szkła, zarówno w zastosowaniach wewnętrznych jak i zewnętrznych stanowi znaczący składnik kosztów utrzymania budynku. Od lat problem ten próbowano rozwiązywać różnymi metodami. Pierwotnie, naśladując rynek samochodowy, pomyślano o pokrywaniu powierzchni szkła substancjami hydrofobowymi (lata 70.), które powodowało, że powierzchnia nie ulega zwilżaniu wodą. Woda na powierzchni tworzy krople, które można łatwo usunąć mechanicznie.

Znane pokrycia hydrofobowe dla szkła znalazły zastosowania przy produkcji kabin prysznicowych, w zastosowaniach zewnętrznych głównie w przemyśle samochodowym (X-rain i inne), a dla fasad szklanych znany jest preparat Clear-Shield. Wszystkie te preparaty muszą być okresowo odnawiane, w miarę zużycia. Ponadto, jeżeli pozwoli się wyschnąć kroplom wody (zawierającym wszystkie „brudy”) na powierzchni szkła, pozostają trudne do usunięcia plamki.

Kolejnym rozwiązaniem są pokrycia hydrofilowe (początek lat 90.) powodujące, że powierzchnia szkła jest równomiernie zwilżana wodą a utworzona warstwa spływa pozostawiając suchą powierzchnię. Z uwagi na bardzo niskie siły powierzchniowe nie powstają krople. Tym samym znika problem plam po wysychających kroplach wody. Nadal pozostaje problem zabrudzeń tzw. „organicznych”, czyli pochodzących z substancji nie zwilżanych wodą, np. tłuszczy, smarów czy sadzy. Ponadto pokrycia te również wymagają czasowego odnawiania.

Najnowszym rozwiązaniem (2002 r.) jest szkło samooczyszczające się z efektem katalitycznego utleniania związków organicznych. Oferowane przez większość producentów szkła pod różnymi nazwami handlowymi, zawsze stanowi szkło pokryte tlenkiem tytanu (TiO2) naniesionego w procesie pyrolitycznym. Proces ten jest prowadzony w wysokich temperaturach (ok. 600°C) i powoduje „wtopienie” warstwy TiO2 w powierzchnię szkła i, podobnie jak dla szkła typu K-glass, jest ona nieusuwalna mechanicznie. Stanowi tzw. „twarde pokrycie” odporne na warunki atmosferyczne.

Szkła te, oprócz własności hydrofilowych, posiadają również umiejętność utleniania związków organicznych, co powoduje utratę przyczepności do szkła. W rezultacie zanieczyszczenia organiczne spływają wraz z warstewką wody.

Z uwagi na aktywację pokrycia promieniowaniem UV zastosowanie tych szkieł możliwe jest wyłącznie w zastosowaniach zewnętrznych, na elewacjach eksponowanych na światło słoneczne. Na północnych elewacjach jak również w pochmurne dni efekt jest mniej widoczny.

Data modyfikacji: 2010-02-11

Źródło: paxo.pl

Artykuł wyświetlono: 770 razy

Szukaj w paxo.pl

Reklama